Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo czesc 4

Sekwencje DNA w regionie mutacji bzdurnej waliny do izoleucyny w kodonie 443 i mutacji bodźca prolina-to-leucyna w kodonie 743 genu P u pacjenta 2. Mutację Val443 zaobserwowano również u Pacjenta 3. Przeszukiwanie Heteroduplex i SSCP genu P u Pacjenta 2, którzy mieli typową żółtaczkę oczną typu II, wykazało widoczne nieprawidłowości eksonów 13 i 22; inne egzoty 22 P i wszystkie 5 egzonów genu tyrozynazy wydawały się być normalne. Analiza sekwencji eksonów 13 i 22 genu P wykazała, że Pacjent 2 był heterozygotą pod względem dwóch różnych podstawień mnozy. Jak pokazano na Fig. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo czesc 4 została wyłączona

Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo cd

Pięć eksonów tworzących gen genu tyrozynazy i 24 kodujących egzonów ludzkiego genu P. i sąsiednie niekodujące sekwencje (niepublikowane dane) amplifikowano z genomowego DNA przez reakcję łańcuchową polimerazy (PCR) 10. Amplifikowane segmenty następnie przeszukiwano pod kątem mutacji przez równoczesną analizę jednoniciowych polimorfizmów konformacyjnych (SSCP) i heterodupleksów11. Fragmenty egzonu, które dawały nienormalne wzory, były niezależnie ponownie amplifikowane z genomowego DNA w dwóch powtórzeniach i klonowane w M13mp18, a sekwencje DNA co najmniej sześciu niezależnych klonów określono12. Segregacja genetyczna i analizy sprzężeń
Wybrane segmenty egzonu z genu P amplifikowano przez PCR z genomowego DNA pacjentów, dostępnych krewnych i niespokrewnionych normalnych kontroli. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo cd została wyłączona

Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo ad

Podwójne linie poziome reprezentują krępe krycie. Znak plus wskazuje obecność przesunięcia ramki w kodonie 654, a znak minus oznacza jej brak. Pacjent był ośmioletnią pakistańską dziewczyną z klinicznie ciężką albinizmem aluzyjnym typu II typu II, będącą członkiem dużego i wysoce spokrewnionego pokrewieństwa (Ryc. 2). Jej skóra była prawie biała, bez widocznych zdolności opalania, a jej włosy były bladożółte. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo ad została wyłączona

Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo

Typ II (tyrozynaza-pozytywna) aluwizyjna albinizm jest autosomalnym recesywnym zaburzeniem, w którym biosynteza pigmentu melaniny jest zmniejszona w skórze, włosach i oczach1-3. Niemowlę z albinizmem oczno-skórnym typu II może początkowo wydawać się tak dotkliwie dotknięte, jak pacjenci z klasyczną, albinizmem typu IA (ujemna pod względem tyrozynazy). Jednak w okresie od wczesnego do średniego wieku większość pacjentów z albinizmem alopatycznym typu II nabywa niewielkie ilości pigmentu, głównie żółto-czerwone feomelaniny. Niedobory wzrokowe są również zwykle mniej nasilone w albinii ocznej typu II niż w typie I; ostrość wzroku u pacjentów z albinizmem alopatycznym typu II zwykle mieści się w zakresie od 20/60 do 20/200, z tylko umiarkowanym oczopląsem. Objawy kliniczne albinizmów alopatycznych typu II są dość zmienne, co prowadzi do tego, że niektórzy badacze uważają osobną jednostkę za tzw. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo została wyłączona

Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej ad 6

Około 45 procent krewnych miało stosunek APC poniżej 2,0, co było zgodne z autosomalnym dominującym sposobem dziedziczenia. Około 40 procent pacjentów miało współczynniki APC poniżej tego limitu; wśród pacjentów z rodzinną historią zakrzepicy około 50% miało wskaźniki APC poniżej 2,0. Wśród kontroli odpowiednia liczba wynosiła 7 procent. Zachodzenie na siebie proporcji APC między osobami z defektem genetycznym a tymi bez tego skomplikowało określenie dolnej granicy normy. Niedawne badania rodzin z dziedziczną heterozygotycznością pod kątem niedoboru białka C24 wyraźnie wykazały istnienie szerokiego nakładania się aktywności białka C pomiędzy członkami rodziny z defektem genetycznym i bez tego. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej ad 6 została wyłączona

Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej ad 5

Wyniki sugerują, że oporność na APC wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zakrzepicy, ale włączenie pacjentów z indeksem wprowadziło błąd do analizy. Po wykluczeniu pacjentów z indeksem 34 z opornością na APC i 2 pacjentów z niedoborem białka S, różnica w krzywych przeżycia pozostała istotna (P <0,002), co sugeruje, że osoby z opornością na APC są bardziej zagrożone zakrzepicą. Dyskusja
Chociaż rodzinna historia zdarzeń zakrzepowych występuje często u młodych dorosłych z zakrzepicą żylną, odziedziczone niedobory białek przeciwzakrzepowych występują tylko u niewielkiego odsetka pacjentów. W związku z tym należy uwzględnić dodatkowe nieznane genetyczne czynniki ryzyka. Przeprowadzono badania sprzężeń polimorfizmów DNA w rodzinach z zakrzepicą żylną23 jako podejście do odkrycia tych czynników. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej ad 5 została wyłączona

Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej czesc 4

Wyniki testu oporności na APC i poziomy wolnego białka S nie były skorelowane. Stwierdzono słabą odwrotną korelację między stosunkiem APC a poziomem kompleksu protrombiny (r = -0,27, P = 0,005); odpowiedź APC była wyższa przy niskich stężeniach białek zależnych od witaminy K, co było zgodne z wysokimi stosunkami APC związanymi z doustną terapią przeciwzakrzepową. Zarówno wśród pacjentów, jak i grupy kontrolnej, nie było istotnej różnicy między mężczyznami i kobietami w odniesieniu do stosunku APC i braku korelacji z wiekiem, masą lub wzrostem. Rysunek 2. Rysunek 2. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej czesc 4 została wyłączona

Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej cd

Białka C i S mierzono jak opisano w innym miejscu21. Test oporności na APC (poprzednio nazywany APC-APTT), zmodyfikowany test czasu częściowej tromboplastyny aktywowany, który mierzy odpowiedź antykoagulacyjną na dodanie standardowej ilości APC, przeprowadzono w sposób opisany w innym miejscu19. Stosunek APC obliczono dzieląc czas krzepnięcia uzyskany za pomocą roztworu chlorku wapnia APC przez czas krzepnięcia uzyskany dla samego chlorku wapnia. Ten stosunek dobrze korelował z zależnym od APC wydłużeniem czasu krzepnięcia (r = 0,97). Roztwór chlorku wapnia APC był stabilny w małych porcjach w temperaturze -70 ° C, co jest kluczowym czynnikiem, ponieważ niewielkie zmiany aktywności APC mają wpływ na wyniki. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Oporność na aktywowane białko C jako podstawa zakrzepicy żylnej cd została wyłączona

Uzupełnienie wariantu C3 i ryzyko zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem ad 5

Wyniki dotyczące CFH Y402H zostały opublikowane wcześniej i są zgodne z innymi raportami. 7 Iloraz szans i ryzyko populacyjne przypisane do LOC387715 (rs10490924) i CFB (rs641153) podano w Tabeli 5. Wyniki są podobne do wyników innych badań, z wyjątkiem że znaleźliśmy niższy iloraz szans dla homozygot rs10490924. Gdy te zmienne zostały włączone do krokowego modelu logistycznego, C3 rs2230199 pozostawało znaczące, z ilorazem szans 1,4 dla heterozygot CG i 3,3 dla homozygot GG (z genotypem CC jako odniesieniem), potwierdzając, że te loci podatności są niezależnymi czynnikami ryzyka. Dyskusja
Nasze badanie wykazało silny związek pomiędzy polimorfizmem dopełniacza C3S / F (Arg80Gly) a zwyrodnieniem plamki związanym z wiekiem, z podobnymi odkryciami dla atrofii geograficznej i neowaskularyzacji naczyniówkowej. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Uzupełnienie wariantu C3 i ryzyko zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem ad 5 została wyłączona

Uzupełnienie wariantu C3 i ryzyko zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem czesc 4

Nie znaleziono dowodów na związek z wariantami w C5 (tabela 2). W C3 ekspresjonowany SNP rs2230199 wykazał silne dowody na związek (P <0,001) i został genotypowany u dodatkowych 157 pacjentów i 83 kontroli (ang. English group 2). Powiększona próbka dostarczyła również mocnych dowodów na związek (P = 5,9 × 10-5) (tabela 2). Tabela 3. Czytaj dalej

Zaszufladkowano do kategorii Bez kategorii | Otagowano , , | Możliwość komentowania Uzupełnienie wariantu C3 i ryzyko zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem czesc 4 została wyłączona