Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo czesc 4

Sekwencje DNA w regionie mutacji bzdurnej waliny do izoleucyny w kodonie 443 i mutacji bodźca prolina-to-leucyna w kodonie 743 genu P u pacjenta 2. Mutację Val443 zaobserwowano również u Pacjenta 3. Przeszukiwanie Heteroduplex i SSCP genu P u Pacjenta 2, którzy mieli typową żółtaczkę oczną typu II, wykazało widoczne nieprawidłowości eksonów 13 i 22; inne egzoty 22 P i wszystkie 5 egzonów genu tyrozynazy wydawały się być normalne. Analiza sekwencji eksonów 13 i 22 genu P wykazała, że Pacjent 2 był heterozygotą pod względem dwóch różnych podstawień mnozy. Jak pokazano na Fig. 4, nieprawidłowość w eksonie 13 była w kodonie 443: izoleucyna (ATC) została zastąpiona waliną (GTC) (Val443Ile). Nieprawidłowość w eksonie 22 była w kodonie 743: leucyna (CTG) została zastąpiona proliną (CCG) (Pro743Leu). Mutacja Val443 eliminuje miejsce restrykcyjne dla MaeIII (GTNAC), co pozwala nam potwierdzić mutację w produkcie PCR egzon 13, który był niezależnie amplifikowany z DNA pacjenta; mutacja Pro743Leu nie zmienia żadnego znanego miejsca restrykcyjnego. Przeszukiwanie Heteroduplex i SSCP produktów PCR eksonów 13 i 22 amplifikowanych z DNA 51 niespokrewnionych normalnych białych podmiotów ujawniło jedynie prawidłowe wzorce, co wskazuje, że ani podstawienie polimorfizmu Val443lub Pro743Leu nie jest powszechne.
W celu określenia, czy substytucje Val443Ile i Pro743Leu występują na tym samym chromosomie lub na różnych chromosomach w Pacjent 2, przeprowadziliśmy analizy cięcia MaeIII i SSCP i heterodupleksu, odpowiednio, produktów PCR exon 13 i eksonu 22 amplifikowanych z DNA od rodziców pacjenta. Analizy te wykazały, że Pacjent 2 odziedziczył mutację Val443Ile od ojca i mutację Pro743Leu od swojej matki. W związku z tym jest heterozygotą złożoną dla tych dwóch zmutowanych alleli genu P.
Analizy cytogenetyczne u Pacjenta 3, u których stwierdzono albinizm okołowinowy typu II i zespół Pradera-Williego, wykazały typową spontaniczną delecję segmentu chromosomowego 15q11-q1314. Ponieważ ludzki gen P znajduje się w obrębie tego regionu chromosomalnego, 6,15 pacjent 3 jest hemizygotyczny pod względem genu P. Wszystkie 24 egzony genu P zostały pomyślnie zamplifikowane z DNA pacjenta, co wskazuje, że pozostały allel jest nienaruszony strukturalnie. Jednak badania przesiewowe SSCP i heterodupleks wykazały nienormalny wzorzec eksonu 13, który wydawał się być identyczny z jednym z nieprawidłowych alleli Pacjenta 2. Pozostałe 23 egzony genu P i wszystkie 5 eksonów genu tyrozynazy wydawały się być normalne, chociaż wyodrębniono tylko wzory pojedynczego allelu polimorfizmów genu P, co było zgodne z hemizygosją dla genu P. Exon 13 genu P został niezależnie poddany reamplifikacji i sklonowany w M13mp18, a analizy sekwencji DNA wszystkich klonów wykazały te same substytucje missense – Val443Ile – które zidentyfikowaliśmy w Pacjencie 2 (Figura 4).
Ryc. 5. Ryc. 5. Dziedziczenie mutacji Val443 w rodzinie pacjenta 3. Mutacja Val443 likwiduje miejsce cięcia dla MaeIII. Segmenty eksonu 13 genu P amplifikowano przez PCR z DNA zdrowego osobnika (linia 1), pacjenta 3 (linia 2) i jego ojca (linia 3) i matki (linia 4), rozszczepiono MaeIII i analizowano przez elektroforezę w żelu poliakryloamidowym
[więcej w: przychodnia ul wojska polskiego, skala depresji hamiltona pdf, wrzecionko nerwowo mięśniowe ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo czesc 4

  1. Old Man Winter pisze:

    Ja tam swoje wiem

  2. The Howling Swede pisze:

    [..] Blog oznaczyl uzycie nastepujacego fragmentu choroby[…]

  3. Krystian pisze:

    czy to możliwe, żeby włókniak zniknął?

  4. Sandra pisze:

    [..] Cytowany fragment: stomatolog ochota warszawa[…]

  5. Oliwia pisze:

    Z tych warzyw piję sok który wyciskam