Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo ad 6

Analiza cięcia Fnu4HI potwierdziła, że ten allel zawierał podstawienie Ala481Thr. Tak więc podstawienie Ala481Thr wydaje się być względnie powszechnym zmutowanym allelem genu P (q = 0,01, przedział ufności 95%, 0 do 0,055), najprawdopodobniej związane z umiarkowaną redukcją funkcji polipeptydu P. Dyskusja
Ludzkie białko P jest polipeptydem 838-aminokwasowym, który zawiera 12 przypuszczalnych domen transbłonowych i wykazuje strukturalną homologię do transporterów małych cząsteczek organicznych6. Gen P znajduje się w segmencie chromosomu 15q11-q13,6,15, a typ II (tyrozynaza-pozytywna) alulizm oczno-skórny został niedawno zmapowany do tego regionu za pomocą powiązania genetycznego16. Nasze wyniki dostarczają dowodów na to, że mutacje punktowe genu P wiążą się z szerokim zakresem objawów klinicznych.
Pacjent miał klinicznie ciężką białaczkę albiniczną typu II; jej objawy były prawie tak poważne, jak objawy albinizmu okołobkowo-skórnego typu IA (tyrozynaza-ujemna). Ten stopień nasilenia był szczególnie uderzający, ponieważ pacjent był Pakistańczykiem, a zatem można oczekiwać, że będzie miał więcej pigmentu niż osoba pochodzenia północnoeuropejskiego o równoważnym genotypie. Była homozygotyczna pod względem przesunięcia ramki w kodonie 654, co skutkowało skróconym i najprawdopodobniej całkowicie niefunkcjonalnym polipeptydem P. Brak funkcji polipeptydu P u tego pacjenta jest zatem związany ze stosunkowo ciężką albinizmem typu II.
Pacjenci 2 i 3 mieli objawy, które były bardziej typowe dla charakterystyki albinizmu okołłotnego typu II u białych. Pacjent 2 był heterozygotą złożoną z dwóch różnych allelicznych substytucji mizsenozy o pojedynczej podstawie z genu P, Val443Ile i Pro743Leu. Pacjent 3 również miał zespół Pradera-Williego, wynik spontanicznej delecji cytogenetycznej 15q11.2- q13.1 na jego odziedziczonym po ojcowsku chromosomie. To spowodowało, że stał się hemizygotyczny wobec tej samej substytucji Val443Ile obecnego w Pacjencie 2, która została odziedziczona po matce. Zarówno Val443, jak i Pro743 są zlokalizowane w częściach polipeptydu P, które były całkowicie konserwatywne między ludźmi a myszami, 6,7 i nie wykryliśmy substytucji Val443lub Pro743Leu jako polimorfizmów u zdrowych osobników. Tak więc, oba te podstawienia prawdopodobnie są szkodliwe dla funkcji polipeptydu P.
Pacjent 4 miał znacznie łagodniejszy zespół kliniczny, charakterystyczny dla autosomalnej recesywnej albinizmu ocznego. Jej oczy wyglądały na albinotyczne, podczas gdy pigmentacja jej skóry i włosów była całkowicie normalna, chociaż prawdopodobnie była nieco bardziej sprawiedliwa niż jej rodzice. Była również heterozygotą złożoną z dwóch różnych zmutowanych alleli genu P. Jeden allel zawierał mutację, która niszczy miejsce splicingu 5 IVS17, co prawdopodobnie wyeliminowałoby ekspresję polipeptydu P przez ten allel. Inny allel zawierał substytucję missense, Ala481Thr. Ala481 znajduje się blisko środka odcinka genu P, który został całkowicie zachowany między ludźmi i myszami, a podstawienie Ala481Thr najprawdopodobniej powoduje umiarkowanie zmniejszoną funkcję lub stabilność polipeptydu P. Zmutowany allel Ala481Thr wydaje się stosunkowo powszechny (q . 0,01), chociaż homozygotyczność dla tego allelu byłaby rzadka (około osoba na 10 000)
[patrz też: kapusta pekińska właściwości, zespół williego pradera, zespół miauczenia kota ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Mutacje genu P w oculocutaneous albinism, bielactwo oczu i zespół Prader-Willi Plus bielactwo ad 6

  1. Kuba pisze:

    Alergia na białka mleka krowiego

  2. Onion King pisze:

    [..] Cytowany fragment: siłownie zewnętrzne producent[…]

  3. Wiktor pisze:

    Fajna historia