Diagnoza i diagnostyka różnicowa zespołu Cushinga

W najnowszym artykule przeglądowym Loriaux dotyczącym rozpoznania zespołu Cushinga (wydanie z 13 kwietnia) podkreślono interesujące punkty historyczne. Ponieważ jednak zawierała głównie starsze referencje, sugerujemy dodatkowe zalecenia, zwłaszcza że obecnie często widzimy dużo łagodniejsze przypadki zespołu Cushinga. Wytyczne oparte na dowodach z 2008 r. 2 i towarzysząca im metaanaliza testów diagnostycznych3 dostarczają cennych danych: zalecają mierzenie późnej dawki śliny kortyzolu, supresji deksametazonu i kortyzolu bez moczu jako badań przesiewowych, a nie pomiaru grubości fałdów skórno-tłuszczowych. Dokładność diagnostyczna testów dla późnej nocy śliny kortyzolu, supresji deksametazonu i kortyzolu nie zawierającego moczu są podobne, ale przy użyciu tylko jednego (oznaczenie kortyzolu wolnego od moczu), jak zasugerowano w artykule Loriaux, błędnie zaklasyfikować zarówno osoby zdrowe, jak i z zespołem Cushinga. Kluczową koncepcją jest to, że poziom kortyzolu w moczu nie może być podniesiony w łagodnym zespole Cushinga, podczas gdy test kortyzolu w późnej nocy śliny jest bardziej czuły, umożliwiając wcześniejsze rozpoznanie i leczenie. Test hamowania deksametazonem jest szczególnie przydatny do ustalenia, czy istnieje autonomiczne wydzielanie kortyzolu z guzka nadnerczy. Rozpoznanie łagodnego zespołu Cushinga, szczególnie w populacji z wysokim występowaniem zespołu metabolicznego, jest trudne i często wymaga kilku różnych testów, aby postawić prawidłową diagnozę.
James W. Findling, MD
Medical College of Wisconsin, Milwaukee, WI

Lynnette Nieman, MD
National Institutes of Health, Bethesda, MD
Antoine Tabarin, MD
University of Bordeaux, Bordeaux, Francja
Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
4 Referencje1. Loriaux DL. Diagnoza i diagnostyka różnicowa zespołu Cushinga. N Engl J Med 2017; 376: 1451-1459
Full Text Web of Science Medline
2. Nieman LK, Biller BMK, Findling JW, et al. Rozpoznanie zespołu Cushinga: wytyczna praktyki klinicznej Towarzystwa Endokrynologicznego. J Clin Endocrinol Metab 2008; 93: 1526-1540
Crossref Web of Science Medline
3. Elamin MB, Murad MH, Mullan R, i in. Dokładność testów diagnostycznych zespołu Cushinga: przegląd systematyczny i metaanaliza. J Clin Endocrinol Metab 2008; 93: 1553-1562
Crossref Web of Science Medline
4. Tabaryna A, Perez P. Plusy i minusy badań przesiewowych w kierunku okultystycznego zespołu Cushinga. Nat Rev Endocrinol 2011; 7: 445-455
Crossref Web of Science Medline
W przypadku pacjentów, u których leczenie chirurgiczne zespołu Cushinga zakończyło się powodzeniem, Loriaux zaleca pooperacyjne substytucję glukokortykoidami doustnym hydrokortyzonem w dawce 12 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała raz dziennie rano. Przy tak niskiej dawce hydrokortyzonu pacjenci z ciężką hiperkortyzolemią przejdą przez kłopotliwy zespół odstawienia glukokortykoidu (którego objawy obejmują anoreksję, nudności, zmęczenie, bóle mięśniowe, niedociśnienie, depresję i gorączkę). Opiekowałem się ponad 100 pacjentami z ciężkim zespołem Cushinga, zwykle przepisującym 50 do 60 mg hydrokortyzonu na dobę w trzech podzielonych dawkach po operacji w celu złagodzenia zespołu odstawienia glukokortykoidu. Zwykle od 6 do 8 tygodni zmniejsza się dawkę hydrokortyzonu do fizjologicznego poziomu, a niskie stężenie hydrokortyzonu we krwi przez noc. Podzielam ten pogląd z innymi doświadczonymi kolegami i opublikowanymi raportami.2 U naszych pacjentów czas do odzyskania osi przysadka-nadnercza był podobny do tego, o którym donosił Lodish i wsp. 3. Zwalczanie pooperacyjnego zespołu odstawienia glukokortykoidów przez zwiększenie stężenia hydrokortyzonu dawka może być równie imponująca jak w przypadku nadnerczy u pacjentów z chorobą Addisona.4
Wolfgang Oelkers, MD
Freie Universität Berlin, Berlin, Niemcy
-berlin.de
Nie zgłoszono żadnego potencjalnego konfliktu interesów związanego z tym pismem.
4 Referencje1. Hochberg Z, Pacak K, Chrousos GP. Endokrynne zespoły odstawienia. Endocr Rev 2003; 24: 523-538
Crossref Web of Science Medline
2. Bhattacharyya A, Kaushal K, Tymms DJ, Davis JRE. Syndrom wycofania sterydów po udanym leczeniu zespołu Cushinga: przypomnienie. Eur J Endocrinol 2005; 153: 207-210
Crossref Web of Science Medline
3. Lodish M, Dunn SV, Sinaii N, Keil MF, Stratakis CA. Odzysk osi podwzgórze-przysadka-nadnercza u dzieci i młodzieży po chirurgicznym wyleczeniu choroby Cushinga. J Clin Endocrinol Metab 2012; 97: 1483-1491
Crossref Web of Science Medline
4. Oelkery W. Niewydolność kory nadnerczy. N Engl J Med 1996; 335: 1206-1212
Full Text Web of Science Medline
Przyklaskuję wnioskowi Loriaux o twierdzenie Bayesa o diagnozie zespołu Cushinga, w szczególności o wynikach badań fizykalnych Jednak obliczenie prawdopodobieństwa po teście w o
[patrz też: gabinet psychologiczny, dobry lekarz, trychologia ]
[więcej w: nietolerancje pokarmowe testy, zespół miauczenia kota, jak oddać krew ]

Ten wpis został opublikowany w kategorii Bez kategorii i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

0 odpowiedzi na „Diagnoza i diagnostyka różnicowa zespołu Cushinga

  1. Emilia pisze:

    Lepiej dmuchać na zimne

  2. Highlander Monk pisze:

    [..] odnosnik do informacji w naukowej publikacji odnosnie: dieta dukana[…]

  3. Crazy Eights pisze:

    Ja polecam suplement wapń